Μάλλον έτσι είναι...

Σιωπή

Εγώ η Νικόλ

Πώς έρχονται τα πράγματα στη ζωή. Άλλα λογαριάζεις, άλλα ονειρεύεσαι και συμβαίνει κάτι απρόσμενο που τα ανατρέπει όλα. Σέρνεσαι πίσω από τα γεγονότα και τα ακολουθείς, χωρίς να μπορείς να τα κάνεις ν' ακολουθούν αυτά εσένα. Κι έτσι μπορεί να κυλήσουν χρόνια πολλά ερήμην σου, με τις επιθυμίες βαθιά καταχωνιασμένες, ανίκανες να βγουν στην επιφάνεια, να κάνουν μια ωραία τρικυμία και να σαρώσουν όλα τα ανεπιθύμητα.


Αυτό το απόσπασμα της Ευγενίας Φακίνου διάβασα πριν κάποιες μέρες και με την αφορμή αυτή αποφάσισα να αρχίσω να μιλάω για μένα. Σαν ένα είδος ψυχοθεραπείας θεωρώ το γράψιμο και με αυτό το σκεπτικό άνοιξα αυτό το blog.


Πολλά ονειρεύτηκα, πολλά λογάριασα και ήρθαν όλα αλλιώς. Χάθηκα μέσα στο χρόνο και ξοδεύτηκα χωρίς να το καταλαβαίνω. Αναβολές, συνεχώς έλεγα άστο τώρα αυτό, δεν είναι κατάλληλη περίοδος για αλλαγές. Να μεγαλώσουν λίγο τα παιδιά, να νιώσω πιο δυνατή, να φτιάξω πρώτα ένα πλάνο και να πατήσω στέρεα πάνω σ' αυτό. Πίστευα πως θα ερχόταν κάποια στιγμή που θα ήταν ιδανική για να πραγματοποιήσω τα θέλω μου. Άργησα να καταλάβω πως δεν υπάρχουν ιδανικές στιγμές και πως ποτέ δεν είχα τα κότσια να κάνω πράξη όλα όσα η ψυχή μου λαχταρούσε. Δυστυχώς δεν γεννιούνται όλοι ικανοί για να ζήσουν το μεγαλείο που λέγεται ζωή.
Ένα φοβισμένο παιδί υπήρξα και αργότερα μια φοβισμένη γυναίκα. Τις περισσότερες φορές έδειχνα το ακριβώς αντίθετο. Συνήθως έκανα τα πικρά γλυκά, και άφηνα να πιστεύω κι εγώ η ίδια πως είναι επιλογή μου τα όσα ζω. Η πραγματικότητα είναι πως δεν είχα τα κότσια να πράξω αλλιώς. Από μπλα μπλα και δικαιολογίες άλλο τίποτα από πράξεις μηδέν....
( συνεχίζεται )

Νικόλ~

Πάντα γελαστοί ...

"  Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι  "

Έτσι όπως έφυγες κι εσύ αγαπημένε όλων μας... καλό ταξίδι!