Εγώ η Νικόλ

Νύχτα, μια ακόμα... κι εμένα με πήρε η προκοπή για δουλειές. Πάντα αγαπούσα τη νύχτα και συνήθως μέσα σε αυτή λειτουργώ καλύτερα. Όλοι κοιμούνται κι έτσι εγώ κάνω με την ησυχία μου ότι μου έρθει. Συνήθως βέβαια δε με πιάνει η όρεξη για δουλειές όπως σήμερα. Μπορεί να κάθομαι με τις ώρες και με συντροφιά τα τσιγάρο τη μουσική και τις σκέψεις μου να ξημερώνει.
Ήρθε νωρίς η ζέστη φέτος και η αλήθεια είναι πως δε μ' αρέσει καθόλου. Η άνοιξη σα να θέλει να προσπεράσει βιαστικά. Εγώ αλήθεια τι θέλω; Να ήμουν στο εξοχικό σκέφτομαι τώρα και να καθόμουν στη βεράντα, σ' εκείνη την αγαπημένη μου γωνιά, που έρχεται το αεράκι και φέρνει μαζί
κι όλες τις μυρουδιές των λουλουδιών που αυτή την εποχή έχουν ανθίσει.
Κι όμως λίγες φορές έχω περάσει καλά κάπου. Πάντα στη φαντασία όλα γίνονται ιδανικά μα στην πραγματικότη μόνο για ελάχιστες στιγμές κρατάει η ομορφιά. Είναι που η ψυχή βαραίνει
απ' τις σκέψεις και δε σταματά εύκολα στη στιγμή που πριν αναπολούσε.
Πως είμαστε έτσι καμωμένοι οι άνθρωποι; Πάντα κάτι υπάρχει που χαλά την ηρεμία.
Πάντα οι σκέψεις για κάτι άλλο μπαίνουν και φράζουν τη χαρά της στιγμής.
Ευτυχώς που κάποιοι έχουν μάθει τις πραγματικές αξίες και έχουν συμφιλιωθεί
με τον "κακό" εαυτό τους. Εγώ ακόμα παλεύω να τον νικήσω... ίσως εκεί να είναι και το λάθος μου.
Πρέπει να μάθω να τον αγαπώ και να τον αποδέχομαι.
Πρέπει να καταφέρω να τον αγκαλιάσω... πρέπει να με αγκαλιάσω.

Άραγε θα συμβεί ποτέ αυτό;
Μακάρι...